Bloedrode supermaan

De wekker stond op kwart voor vier en direct de beentjes uit bed.
Een kwartier later stond ik op een heuvel met vrij uitzicht op de horizon rondom.
Ik keek naar de maan.
Pas in 2033 zou ik opnieuw de kans krijgen om een "super maansverduistering" te zien.
Statistisch gezien betwijfel ik of ik dat nog ga meemaken.
Dus heb ik mij door de media laten opfokken om mijn warme bedje te verruilen voor een fris uurtje bovenop een heuvel.
In het oosten zag ik prachtig de morgenster Venus verschijnen.
Tot mijn verdriet stond hoog aan de hemel Orion, een teken dat de winter in aantocht is.
En in het westen de maan: rood en redelijk groot.

Achter mij zat een uil te keuvelen: schorre blafgeluidjes, zacht en vooral hees.
Het werd uit de verte beantwoord. Er volgde een moeizaam en ingewikkeld gesprek tussen twee uilen, nooit eerder zo gehoord, het had iets intiems en buitenaards.
Ik voelde mij een beetje een audio-voyeur.

Ik maakte een kiekje van de maan als bewijs dat ik hem heb gezien en ging terug naar huis, ik had het koud gekregen. In bed duurde het lang voor ik weer zo warm was geworden waarbij je inslaapt.
Van uilen droomde ik niet.

Blij thuiskomen

Drie weken van huis, voor mij een lange periode.
De eerste twee weken verbleef ik in Nederland.
Lastig is dat geworden.
Familie bezoeken is een logisch gedrag.
Met vrienden is dat anders geworden merk ik.
Opbellen om te vragen of je op bezoek kunt komen.
Jezelf uit nodigen, nooit eerder gedaan.
Lastig is dat.
Wachten tot een vriend  mij uitnodigt; hoelang kun je wachten?
Lastig.
Weg gereden uit Nederland.
Familiebezoek in Duitsland en Frankrijk.
Vandaag kwam ik thuis en voelde mij direct thuis.
Maar het terugkijken is lastig!

Pijn

Ik ben in Arnhem, de stad waar ik geboren ben.
Veranderd en hetzelfde gebleven.
Lopend door de binnenstad herken ik de meeste gevels.
Echter veel winkels, die erachter hun nering drijven zijn mij vreemd.
Uitverkoopachtige teksten, weinig artistieke etalages, goedkope uitstraling.
Het is niet vrolijk stemmend.
Zie daarbij de vele leegstaande panden en je kunt het uitgesproken droef noemen; het motregent bovendien.
Bij elke mij vreemde winkel wordt in mijn geheugen gezocht naar een beeld van vroeger: hier was chocolaterie Mousset, hier banketbakker Janssen, de boekwinkels Kroneman, Van Beek of Oranje.
Het lukt mij vaak een plaatje van vroeger op te roepen, echter in veel gevallen lukt dat niet meer.
Weemoed, oppoetsen van die Jugendzeit, romantiseren?
Is dit een gedrag dat alleen ik vertoon of beziet een ieder op dezelfde wijze de stad van zijn jeugd . . . . . . en wat zoek je dan?

Natte voeten

Ik heb in dit blog al eerder geschreven over mijn afkeer van natte schoenen met daarin mijn natte, koude voeten.
Door hoeveel weilanden, bosbesstruwelen, bospercelen met een ondergroei van varens en blauwe graslanden heb ik gezworven met natte voeten van de dauw?
Eens per jaar is het Hemelvaartsdag en daarbij horen zulke voeten, maar op die overige 364 dagen van het jaar had ik daaraan de pest.
Vandaag wandel ik door de beeldentuin van het Kröller-Müller.
Samen met mevrouw L. bewonder ik voor de zoveelste keer de Needle tower van Kenneth Snelson. Telkens weer de verbazing dat iets dat door de zwaartekracht zou moeten vallen, juist opstijgt.
Langs het wandelpad staan een paar metalen stoeltjes in kekke kleur geschilderd.
Even later, als we de hoek om lopen, zien we weer een aantal van zulke stoeltjes voor het beeld Man en vrouw.
Even uitproberen, besluiten we en verlaten het pad en lopen erheen over het gras.
De zon schijnt, het is twee uur en als ik naar mijn schoenen kijk: Jawel, dauw!
Verrast blijf ik staan en maak een selfie van mijn voeten, want zoiets maak ik al jaren niet meer mee.
Even denk ik na of daardoor mijn mening over natte voeten hierdoor is veranderd.
Nee!

Op reis

Daar gaan we weer richting Nederland.

Maar we gaan niet alleen.

Alle vakantiegangers uit het Noorden rijden met ons in dezelfde richting, met als apotheose de ringweg om Parijs.

Weliswaar geen zwart weekend, maar wel oranje!

We zullen zien waar we stranden, hopelijk in Senlis!

Jonge kuifkoekoek

Ik ga op mijn blog niet pronken met mijn waarnemingen, dat doe ik op een andere site.

Maar zo af en toe kan ik het niet laten om een waarneming te melden.

Zonder te zoeken kun je heel wat vinden.

Mij is dat zojuist overkomen.

Tijdens de wandeling bij 32˚C heb ik het hoofd zo koel weten te houden en de blik zo scherp dat ik een bijzondere veer kon oprapen.

Een paar jaar geleden vloog er een vogel, door mij opgeschrikt, langs een hek dat zij even beroerde.

Daardoor verloor de vogel één veer.

Nog altijd bewaar ik hem als tastbaar bewijs dat ik een kuifkoekoek, Clamator glandarius, heb gezien.

Tijdens mijn wandelingen zie ik hem zo af en toe, maar meestal op grote afstand.

Nu vond ik dus deze veer, een handpen die de overduidelijke de roestbruine kleur heeft waaraan een jonge kuifkoekoek in vlucht is te herkennen.

Oogsten

Vanaf half mei is het zomer.

Het aantal dagen waarop het heeft geregend zijn een een hand te tellen.

Alles rijp nu sneller dan voorheen.

Dat betekent veel werk aan de winkel.

Er is veel te oogsten.

De aardappels zijn gerooid en ingekuild.

De uien geoogst en liggen op het veld te drogen.

De bramen zijn er in overvloed en de tweede golf vijgen is enorm.

In de keuken zijn nu al bijna alle lege jampotjes weer opnieuw gevuld met confituren.

Ik kan mij nu al verheugen op de amandelen, de kastanjes en de paddestoelen.

Ont-stoken

Ik ben gezegend met een hoge pijngrens.
Dat is een prettig gegeven, vooral bij het ouderen.
Want ouder worden betekent ook dat er af en toe een pijntje bij komt.
Beetje stijver bij het opstaan, gewrichten die een beetje piepen, achterom kijken doe ik tegenwoordig meer vanuit de schouders dan dat ik mijn nek hiervoor gebruik.
Maar zojuist heb ik gelukkig eens een pijntje minder.
Bijna een maand geleden sloeg de naald van de naaimachine in mijn duim, precies in het midden van de nagel. Omdat ik onmiddellijk mijn hand terugtrok, brak de naald onder de nagel af.
Door de felle pijn had merkte ik dat pas nadat de pijn wat dragelijker werd.
Tja, ik zou in die week naar de Pyreneeën gaan en dacht er niet over om een dokter te bezoeken.
De pijn van de eerste inslag werd verdrongen door de pin van een ontsteking.
Telkens als ik met het topje van mijn duim iets beroerde werd ik getrakteerd op een felle pijn.
Maar ik hield mij vast aan de wijsheid "de tijd heelt alle wonden" en dat overkwam mij vandaag.
Diep onder de nagel zag ik vanmiddag iets glinsteren.
De naald wilde naar buiten maar werd nog door de nagel tegengehouden.
Kort gezegd; na een do-it-yourself-operation kon ik de naaldpunt uit het bot trekken.
Ik voel nu even geen enkel pijntje meer, heerlijk!

Zomerhaasje

Ik kan mij niet heugen dat ik ooit in de zomer een haas heb bereid.
Maar gisteren werd ik eigenaar van een haas met een lichaamstemperatuur van minus 20˚c.
Vreemde gewoonte hier. Een geschoten haas wordt niet alleen met huid en haar in de vriezer gegooid maar zelfs inclusief de ingewanden, een vreemde gewoonte.
Enfin het vel is hem inmiddels over de oren getrokken en nog een half uurtje en het beestje valt van het bot.
Wanner zal de haas op tafel staan?
Probleem is de temperatuur buiten.
Hoog zomer en het liefst geniet ik van een haas als de eerste sneeuw is gevallen.
Dat wordt dus lang wachten . . .

Vraag 250

Wat is nog nieuws?

Om niet helemaal van de wereld vervreemd te raken ben ik een trouw volger van het nieuws en lees dagelijks minstens een krant.
Meestal kan ik na een uurtje het meeste nieuws niet reproduceren als mij wordt gevraagd wat er in de wereld is gebeurd.
Mijn antwoord is in de trant van: "Een omgevallen vrachtwagen bij Eindhoven # een OvJ wordt beschuldigd van het bezit van kinderporno # IS is een gevoelige slag toegebracht # bij de Filipijnen is een veerboot omgeslagen en 400 opvarenden worden vermist # Griekenland komt in aanmerking voor extra noodhulp # in Oude-Pekela is een automobilist van de weg geraakt en heeft een kanovaarder overreden."
Dit laatste weet ik meestal het beste te onthouden.

Een voorbeeld.
Dit bericht is mij bijgebleven.
Mijn eerste reactie was er een van stomme verbazing.
Nadat ik had opgezocht wie deze herdenking betrof is die verbazing niet verdwenen.
Herdenken wordt steeds meer op de plaats van overlijden gedaan.
De mini-monumentjes langs wegen getuigen daarvan. Kennelijk is het gebruik om iemand te memoreren tijdens de uitvaart of, zoals hier nog vaak wordt gedaan, door na een jaar van overlijden een herdenkingsdienst in een kerk bij te wonen.
Bedenk allerlei vormen van rouw, maar deze herdenking, door achter een scherm, langs een snelweg de dader samen met de slachtoffers van dood door schuld te herdenken blijf ik onbegrijpelijk en idioot vinden. Zeker als ik bedenk dat hiermee overheidsgeld en behoorlijke verkeershinder is gemoeid.
Het moet niet gekker worden!

Kathedraal kijken

In Saint Lizier strijken we neer op een terrasje van een salon de thé.
Mevrouw L. nam een kop thee met het volume van een zwembad en ik een espresso in een mini-kopje met versgebakken (nog warm) chocoladetaart. Dit vertier bracht mij ertoe langdurig tegen de plaatselijke kerk aan te kijken die op minder dan tien meter afstand voor mij oprees.
Deze kathedraal staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Binnen zijn prachtige fresco's en erachter een droom van een kloostergang en wie naar boven kijkt ziet de bijzondere zeshoekige romaanse klokkentoren uit baksteen, met daarop weer interessante vegetatie (vijgenboom?).
Maar ik had geen zin naar boven te kijken, noch rond te gaan banjeren, maar ik had voldoende aan het stukje muur: een stukje buitenmuur van het priesterkoor en een straalkapel.
Ik geloof niet dat ik eerder zo lang naar een stukje kerk heb gekeken en zag daardoor allerlei details. De oude muur is opgebouwd uit delen van nog oudere muren.
Delen van een oud Romeins bouwwerk, sloopresten van een nog oudere kerk?
Lang kijken geeft geen antwoorden, maar roept vragen op.

Bosrandpicknickvlinder

Het is bijna midi.

Het tijdstip voor de middagmaaltijd.

We zijn via omwegen op weg naar huis en kijken uit naar een geschikt restaurant langs onze route.

Alhoewel, na een week restaurant-eten zie ik op tegen tegen weer een lange zit.

Plots zie ik langs de weg een reclamebord voor een Intermarché: nog drie minuten!

Die belofte ken ik, als je geen verkeersovertredingen maakt moet je op het dubbele in tijd rekenen of een snelheidsovertreding begaan.

Even later verlaat ik de supermarkt met stokbrood, boter en een pakje gerookte zalm.

We zitten langs een verroest spoorlijntje te smikkelen en bevinden ons praktisch in het paradijs.

Tussen het spoorlijntje met een zandpad ernaast, ligt een klein weitje en dan begint een bos.

Ik slenter het weitje is, je weet maar nooit wat voor moois er groeit.

Het zijn meest algemene soorten die ik zie en dan nog behoorlijk ruige soorten ook.

Maar de aanwezigheid van bevertjes, tormentil en oregano vertellen dat, toen dit weitje nog gehooid werd, het er prachtig is geweest.

Een vlinder landt vlak voor mijn voeten en zoekt naarstig naar een plekje om haar eieren af te zetten.

Het geeft mij de gelegenheid wat foto's te schieten waarmee ik deze vlinder later kan determineren.

Eenmaal thuis blijkt het een bosrandparelmoervlinder (Argynnis adippe) te zijn.

Is het niet prachtig deze vlinder uitgerekend op de plek tegen te komen waaraan zij haar naam ontleend?

Edelweiss

Heel lang geleden werkte ik op een boerderij in Zwitserland.
De eigenaar was alles behalve een boer. In de zomer was hij berggids en in de winter skileraar.
Ondertussen runde ik zo goed en kwaad als het ging zijn boerderij. Ik vond het prima dat hij al voor het melken verdween en pas in het donker terugkeerde.
Maar er waren momenten dat we er samen op uit trokken en zo leerde hij mij de fijne kneepje van het alpinisme en werd ik verliefd op het hooggebergte.
Altijd hoopte ik tijdens die tochten edelweiss te vinden. Ik weet niet goed waarom, want in het dorp bij de lokale toerist was dit bloempje volop te bewonderen. Ik vond er niet veel aan, maar verwachtte dat het in het wild veel mooier zou zijn.
Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik gelijk had.
Tijdens mijn wandeling werd mijn oog getrokken door iets grijzigs, meters verwijderd van mijn pad.
Direct wist ik dat mijn queeste was vervuld en ja hoor, edelweiss is buiten een plastic potje echt een prachtig plantje!

Jarig in Lourdes

Als cadeau vier ik mijn verjaardag in Lourdes.
Al vele weken is er elke dag veel zon en heet.
Hier verwachtte ik koele nachten die een weldadige nachtrust zouden verschaffen.
Dat blijkt niet zo te zijn, ook hier zit de hitte diep in de muren.
Echter niet getreurd, men gaat naar Lourdes immers voor het bidden en de baden?
Het is maar een paar stappen vanuit het hotel naar het gemeentelijke zwembad.
Wat een teleurstelling. Zoals in veel plaatsen en plaatsjes is nu ook in Lourdes het zwembad gesloten en staat het te verloederen.
Echter hier is het zwembad geen uitzondering, bijna de halve stad begint tekenen van verval te vertonen. Veel winkels, hotels en restaurants zijn gesloten en het ziet er niet naar uit dat er spoedig meer leven in de brouwerij zal komen.
Triest, maar ook wel weer iets aantrekkelijks . . . .

Picknick

Vandaag eens niet naar zee, maar een dagje de bergen in.

Heerlijke picknick in een prachtig weitje!

Volg de link en geniet mee.

Onbegrensde liefde

Goed filmpje waarmee maar eens bewezen wordt dat humor de beste medicijn is.

Vraag 249

Lappenpop

De laatste beelden van haar.
Een bewakingscamera achter de supermarkt, bedoeld om diefstal te ontmoedigen, registreerde nu het stelen van een kind.
Containers, vuilnisbakken, rommel.
Ze loopt van de camera af en van links komt een man die haar pols grijpt en met haar verder loopt.
Ze draait haar gezicht naar hem toe en stelt blijkbaar een vraag.
De man knikt.
Ze lopen door, maar net voor ze achter een schutting verdwijnen, probeert ze zich los te rukken.
Hij houdt haar stevig vast en dan zijn ze uit beeld.
Ze werd gevonden, later, toen het te laat was.
Als een lappenpop met ontbloot onderlijfje.
Weggegooid als een vod.
Als iets dat nutteloos is geworden.
Zo werd ze gevonden.
Volgens de patholoog-anatoom heeft hij haar nog geen zes uur later gedood.
Gezien de verschrikkelijke staat waarin haar lichaam verkeerde, moeten die uren erg lang zijn geweest voor dat kleine meisje.
Ze moeten eindeloos hebben geleken.

Een paar dagen geleden vond ik op zolder een paar kinderschoentjes.
Ze zijn minstens honderd jaar oud.
Ik zal nooit weten wie ze heeft gedragen.
Ze ontroeren mij.
Langzaam vormde zich de hierboven beschreven gedachte.
Dagelijks nieuws, fact of life bijna.
Het leven heeft duistere kanten.

Patrijzen

Op weg naar de bakker een stop gemaakt voor een wandelingetje met Tanna.

Aan de overkant van de weg zag ik een koppeltje patrijzen.

Ze zaten gelukkig onder de wind, waardoor de hond geen lucht van hen kreeg en ik alle gelegenheid had een plaatje te schieten.

Het was op dezelfde plek waar ik een paar jaar geleden meemaakte dat een volledig patrijzengezin door een voorbijrazende auto werd platgereden.

Ik kon nu nog lang genieten van het foeragerende stelletje.

Nu maar hopen dat ze niet van asfalt houden.