Keukenhof

Wanner je verlegen zit om een praatje, plant dan tulpen voor je deur!
Iedereen die mijn huis passeert voelt zich geroepen om iets over de tulpen te zeggen.
Zo prachtig, zo bijzonder, zo'n mooi souvenir uit Holland.
Soms valt zelfs de naam Keukenhof.
Ze moesten eens weten, tulpen van de Aldi!

Koningslied van Damaru

Oranje vind ik een uitgesproken lelijke kleur.
Hiermee bevind ik mij in goed gezelschap, immers de oud-directeur van het Stedelijk Museum, Willem Sandberg dacht er hetzelfde over.
Smaken verschillen.
Niet alleen vind ik het een lelijke kleur, maar ik heb ook niets met oranje met een hoofdletter.
Om toch de feestvreugde niet te verpesten pikte ik van het Surinaamse jeugdjournaal dit koningsliedje.
Er blijkt geen taalfout in te zitten en dat stemt vrolijk.

Vreemde toekomst

Boerenlulligheid

L

Ik ben even terug in Nederland.
Een jaar geleden was ik hier voor de geboorte van mijn kleindochter en nu voor haar eerste verjaardag.
Ik verbaas mij erover dat mij nu in Nederland zoveel opvalt.
Zaken die ik waarschijnlijk normaal vond toen ik er woonde, zijn nu geworden tot iets dat extra mijn aandacht krijgt.
Ik ben afkomstig uit een gastvrij gezin.
Ik herinner mij dat iedereen er welkom was en 's avonds was er vaak en veel bezoek.
Degene die vandaag gast was, kon de volgende dag opnieuw worden begroet alsof hij een jaar niet was gezien.
Ik ontmoet deze dagen in Nederland veel oude bekenden en het verschil tussen de Franse en Hollandse etiquette is overweldigend, net zo groot als het temperatuurverschil tussen beide landen op dit moment.
Waarschijnlijk zou de Verloren Zoon in Nederland worden begroet met de woorden: "Heb je je voeten goed geveegd?"
Bijna bij elke ontmoeting denk ik: heb ik iets fout gezegd of gedaan?
Maar het antwoord zit in mijzelf.
Thuis maak ik elk ochtend mijn wandelingetje en koop de croissants voor het ontbijt.
Daarbij ontmoet ik dorpelingen die ook hun dagelijkse brood halen en beleef ik de dagelijkse begroetingrituelen.
Elke buurtgenoot is een uitgebreide begroeting waard. Handen schudden, zoenen, informeren naar gezondheid en thuisfront en tot slot een beetje metereologie en een au-revoir!
Altijd hartelijk en altijd min of meer volgens deze structuur.
Hier in Nederland valt mij de schutterigheid, de afstandelijkheid, de ongeïnteresseerdheid op. Ook  de angst voor aanraking, of soms het tegenovergestelde, het overdrevene, extatische, de drie, vier zoenen, een Amerikaanse uitsloverigheid die uit tv-series lijkt gekopieerd.
Het afscheid is vaak helemaal van de zotte: "Nou doehoe..... ja doei doei, doeoeohoei, doehoeg!"
Op zulke momenten mis ik mijn nieuwe thuis heel erg.
Au revoir!

Taal

Op weg naar Nederland probeer ik op de radio een Hollandse zender te ontvangen.
Er klinkt een liedje.
Het blijkt niet zomaar een liedje, maar het is HET LIED dat op 30 april  door 16 miljoen vebroederde Nederlanders richting koning Willem moet worden gezongen.
Met mevrouw L. neem ik flarden tekst door en we schateren het uit.
Een gemiddeld sinterklaasrijm is poëzie van de hoogste plank in vergelijking met dit Koningslied.
Vanaf 2 februari heeft een comité onder voorzitterschap van Wijers tijd gehad om met iets fatsoenlijks voor de dag te komen en voilá!
Heeft niemand van dit clubje notabelen in de gaten gehad wat voor een gedrocht dit lied is?
Door de wijsheid "elk land krijgt de regering die het verdient" aan te passen, zou je kunnen stellen dat elke koning het lied krijgt dat hem toekomt en daar moet Willem het dan mee doen.
Wat is dat toch met mij?
Steeds meer valt mij het slechte gebruik van de Nederlandse taal op.
Bij het lezen van boeken stoor ik mij in toenemende mate aan rammelende vertalingen, malle interpuncties en stroeve zinnen.
Het taalgebruik van de burger op internet is stuitend en vaak op het onbeschofte af.
Maar ook in blogland ergert mij de teloorgang van fraai Nederlands.
Dat brengt mij tot het volgende dilemma: als je niets te vertellen hebt, maar je kunt goed schrijven.....
of: je hebt veel te vertellen maar je kunt niet schrijven..... wat te doen?

Hagedisslang

Soms hoef je niet ver van huis te gaan om iets bijzonders te vinden.
In een goot langs de weg kroop deze slang.
Kennelijk had hij de goot al een tijd gevolgd omdat het voor hem lastig was de steile kanten te bedwingen.
Zodoende was hij het dorp binnengekropen.
Het is een jonge hagedisslang (couleuvre de montpellier / Malpolon monspessulanus).
Zijn ouders zijn heel wat indrukwekkender, wellicht een meter langer dan dit jonkie. Daartegenover staat dat zij egaal zijn gekleurd en dus de opvallende tekening van de kop missen zoals dit jonkie
Gelukkig had ik nog een handschoen op zak waarmee ik de slang kon bevrijden uit zijn gevangenis. Ik was bang dat als hij eenmaal de goot verlaten had, hij direct onder een autoband zou worden geplet.
Hij beet zich uit dankbaarheid vast in mijn handschoen (ja, hij is giftig) en het kostte nog moeite hem ervan te overtuigen dat ik hem op een veilige plek achterliet!

Bijvangsten

Je zoekt het ene en je vindt het andere.
Gisteren vond ik een plantje dat ik hier nog niet eerder had gezien.
Geen fototoestel bij mij om er een plaatje van te maken zodat ik het thuis op naam zou kunnen brengen.
En uitsteken of plukken was ook geen optie, omdat ik maar twee plantjes zag en aannam dat het om een zeldzaamheid zou kunnen gaan.
Dus vandaag terug naar die vindplek.
Onderweg zag ik de eerste koningspages. Niet één, maar hele vluchten kwamen voorbij zodat fotograferen enkel slordige plaatjes opleverde.

Toen ik de plek bereikte waarvan ik dacht dat ik daar dat vreemde bloempje had gevonden spotte ik een parelhagedis.

De hagedis was zo sportief te blijven zitten en zenuwachtig prutste ik mijn cameraatje uit m'n broekzak.

Deze hagedis heeft de beschikking over een zogenaamd derde oog die bewegingen goed kan waarnemen.

Dat klopte ook deze keer. Toen ik mijn toestel ook maar iets in zijn richting bracht verdween het beest in een flits.

Niet meer teruggezien, net zoals dat plantje, waar ik de komende dagen naar zal blijven zoeken. 

Benieuwd wat dat nog voor bijvangsten gaat opleveren.

Niets nieuws

Met een vreemd gevoel werd hij wakker.

Een sensatie, die hij nog kende uit zijn jeugd, had hem gewekt: Verdomme, ik lig te pissen in bed!

Hij voelde hoe de urine over zijn liezen vloeide en in het matraslaken trok.

Zijn ochtenderectie, die dit had moeten voorkomen, was aan het verslappen.

Verdomme, wat moet ik nou?

Omdat hij het antwoord niet kon vinden, bleef hij op zijn rug liggen.

Rond de lamp, die in het midden van het plafond hing draaide, in het schemerig ochtendlicht, een vlieg zijn rondjes.
Hij bleef daar lang naar kijken

Vreemde rondjes vond hij, rondjes met haakse bochten.

Als ik hier blijf liggen stinken zullen straks een hoop vriendjes van je komen .

Waarom zou ik mij druk maken, voor wie, voor wat?

Hij woonde al jaren alleen.

Twee jaar na zijn pensionering overleed zijn vrouw.

Kinderen hadden ze nooit gekregen.

Toen hadden die verdomde erecties ook al geen nuttig effect!

Na haar dood was het contact met familie langzaam doodgebloed.

Hij had er gewoon geen fut meer voor,  geen zin meer in.

Eigenlijk was alles een gedoe geworden.

In de vensterbank stonden enkel nog uitgedroogde planten, of waren geheel verteerd.

In hetzelfde jaar dat zijn vrouw overleed ging ook z’n hond dood.

Met enig berouw constateerde hij dat om de dood van het domme dier hij meer verdriet had gehad dan die van Emma.

Toos, zo heette zijn hond, dwong hem dagelijks met haar het huis uit te gaan, terwijl Emma hem juist liever in huis hield.

Nou, ze had uiteindelijk haar zin gekregen.

Hier lag hij dan, niet het huis uit, niet het bed uit.

Zijn billen begonnen koud te voelen op de natte matras.

Ik moet opstaan, maar waarom zou ik opstaan.

Om te wassen, te zuigen, te dweilen, te koken?

Tot dit moment had hij netjes op de spullen gepast, uitgezonderd de planten.

Hij had geleerd de wasmachine te bedienen, kon netjes strijken en het eten dat hij voor zichzelf kookte vond hij smaken.

Vond hijzelf.
Want buiten hem wist niemand wat hij uitvoerde in dit grote huis, omdat niemand wilde weten wat hij daar uitvoerde.

Niemand die het zag of bewonderde, niemand die het wist.

Als hij vanaf nu de boel de boel zou laten en niemand zag dat, dan zou hij er toch niet op aangekeken worden?

Als ik blijf liggen word ik beroemd, bedacht hij.

Als ik blijf liggen ga ik uiteindelijk dood.

Als ik uiteindelijk dood ben verdroog ik net als de planten in de vensterbank.

Niemand die meer water geeft.

Niemand die mij mist.....

Tot ik beroemd word in een gek krantenartikeltje......

Als er dan nog kranten zijn!

Pinksteren?

Het lijkt wel Pinksteren!
Ik weet het, het is vandaag Goede Vrijdag en gisteren was het Witte Donderdag en liet ik mijn voeten wassen in de kerk van Quarante.
Waarom ik steeds aan Pinksteren moet denken?

De velden zijn vol met pinksterbloemen.
Vanaf oktober bloeien zij en naarmate Pinksteren dichterbij komt, bloeien er steeds meer en ook steeds uitbundiger. De bloemen worden hier ook wel sneeuw van het zuiden genoemd.
Buiten geurt de nectar van deze bloemen en lokken bijen en vlinders.
Nog geen Pinksteren, maar wel helemaal lente!

Pleinplatanen

Toen de arbeiders kwamen om de platanen op het plein voor m'n huis te snoeien had ik verwacht dat alle vierjarige takken afgezaagd zouden worden.
Gelukkig zijn ze dit keer wat bedachtzamer dan de laatste keer en lieten ze ongeveer de helft van het hout staan, waardoor de metamorfose dit keer beperkt bleef.
Ik hoop dat dit een nieuw gebruik zal worden.

Net niet stil

Eens per jaar is er in mijn dorp een feestelijk diner voor de zestigplussers, opgediend door de burgemeester met zijn wethouders.
Sinds vorig jaar zijn mevrouw L. en ik daarbij van harte uitgenodigd.
Dit jaar gold deze uitnodiging vandaag.
Toevallig hadden wij ook nog een andere uitnodiging, een apéritif, die wij niet konden afslaan.
Dus met het eerste glas witte wijn achter de kiezen meldden wij ons voor de jaarlijkse maaltijd in het dorpshuis.
Inmiddels kennen wij praktisch het gehele dorp en ook andersom zijn wij bepaald geen vreemden meer.
Toch maak je weer nieuwe contacten of verdiep je eerder gemaakte.
Een dame tegenover mij vroeg naar mijn leeftijd.
Nadat ik haar die had genoemd zei ze dat ze die heel jong vond. "Mag ik uw leeftijd weten", vroeg ik en zo kwam ik aan de weet dat zij tweeënnegentig was.
"Dat is oud", flapte ik eruit. Zij keek mij onthutst aan. Ik verklaarde snel dat ik feitelijk alles boven de achttien oud vind.
Toen ik jong was, echt jong, was ik jonger dat achttien jaar en alles daarboven vond ik oud, echt oud!
Als je ouder bent geworden is alles grensverlegging: "Ach met zijn vierenzeventig ziet hij er nog best jong uit!" Allemaal flauwekul en zelfbedrog; oud is oud!
Om  circa vijf uur vertrokken de eerste gasten en ik was ook een beetje aan frisse lucht toe.
Toen ik zou vertrekken hief een van de aanwezige dames een lied aan, zo adembenemend mooi.
Hoe iemand a capella zo'n ontroerend moment kan creëren.
Een half uurtje later sta ik met mijn hond op de heuvels buiten het dorp.
Door een ongelukje, twee jaar geleden, heb ik een gehoorbeschadiging waardoor ik in mijn hoofd het geluid hoor van het gezoem van een pc.
Ik sta dus op de heuvels en luister.
In mijn hoofd klinkt nog het melancholische lied dat ik zo even heb leren kennen.
Ik probeer de stilte te horen.
Menigmaal heb ik in Nederland over deze plek, waar ik nu woon, verhaald dat de stilte hier nog echt bestaat..
Verteld dat stilte een kwaliteit heeft die niet te betalen is.
Verteld dat ik in Nederland de stilte niet meer weet te vinden.
Nu is het stil.
Geen blad beweegt.
Geen verkeer of vliegmachine.
Stilte.
Enkel stilte.
Jammer, jammer van dat rare motortje in mijn hoofd.

Vraag 201

Œuvre d'art

De lila badkamer in retro-look uit begin jaren zeventig kwam mij zo langzamerhand niet alleen de keel uit, maar was ook levensgevaarlijk. Vloer en wandtegels waren identieke lila geglazuurde tegels, spiegelglad als ze nat waren, ik zag mij al opgenomen worden met een gebroken heup.
Tijd voor een renovatie.
Medio december had ik het beeld voor ogen hoe de nieuwe badkamer er uit zou moeten zien.
Van de weg er naar toe had ik slechts een globaal beeld.
Het huishouden leek soms op een aflevering van "Help, mijn man is klusser".
Wat voor een ambachten heb ik er in de afgelopen drie maanden bij geleerd.
Sloper en puinruimer, egaliseerder en metselaar, elektricien en loodgieter, tegelzetter en loodgieter, meubelmaker en schoonmaker, kitter en schilder. Mijn respect voor bouwvakkers is er niet minder op geworden.
Het stucwerk heb ik dan ook maar door een vakman laten doen, eens moet je je beperkingen kennen.
Gisteren werd met de hulp van een buurman de douchewand naar boven getorst en vanmorgen waren de laatste voegen droog en stond ik eindelijk onder mijn douche Italienne oftewel mijn inloopdouche.
Het resultaat is identiek aan het beeld dat ik in december voor ogen had.
Wat een feest!

Hop

Vorige week zei een vriend mij: "De hop kan nu elke dag arriveren!"
Lang heb ik niet hoeven wachten.
Vandaag gonsde het in het dorp van roepende hoppen.......
Spannende tijden komen, elke dag weer iets nieuws te beleven.

Asperges

Ik mis het witte goud van Hollandse bodem, ik mis de witte asperges.

Een maaltijd asperges met botersaus, achterham en mimosa eieren is een verrukkelijk begin van de lente.

Maar hier in het zuiden is een geweldig alternatief: de wilde asperge.

Fransen zijn toch een ander soort natuurliefhebber als Nederlanders.

Altijd als ik ze buiten in het veld zie, dan is dat praktisch altijd om iets te zoeken, te vergaren.

Dat kan van alles zijn molsla, amandelen, na een buitje worden er slakken geraapt en nu wordt er flink gezocht naar de wilde asperges.

Een omelet met wilde asperges behoort hier absoluut met Pasen gegeten te worden.

Dus was het vandaag al een beetje Pasen!

Panstarss

Lang heb ik uitgekeken naar deze dag, of beter gezegd, naar deze avond.
Immers vanavond, direct na zonsondergang bestond de kans om de komeet Panstarss te zien.
Vandaag was het bewolkt, maar in de middag begon het op te klaren en tegen de avond was de hemel blauw.
Drie fototoestellen en een telescoop in de auto geladen en om kwart voor zeven stond alles opgesteld op de Mont Plo.
Ik had een prachtig vrij uitzicht op de westelijke horizon.
Een beetje bedreigend waren een paar wolkjes die nog uit het noorden kwamen aangewaaid, maar in hun beweging losten ze snel op in de koude avondlucht.
Hoe ik de hemel ook afzocht, geen komeet te zien.
Verkleumd keerde ik huiswaarts waar een kippetje aan het spit draaide.
Na het eten toch even de foto's bekeken die ik na zonsondergang had genomen.
Foto nummer dertig bleek bingo!
Een belichting van  3 seconden op 100 ASA.
Klein en wazig, maar toch.
Je zult op de foto moeten klikken om deze op te blazen, want anders blijft de komeet onzichtbaar.

Wie niets heeft gezien krijgt dit jaar nog een kans. In oktober nadert komeet Ison de zon en er zijn verwachtingen dat hij zelfs overdag zichtbaar kan zijn.
Maar.....met kometen weet je het nooit zeker, dat staat vast!

Wijngaardsterretjes

Terwijl ik langs een recent gesnoeide wijngaard wandelde werd mijn aandacht getrokken door lichtjes die in dit veld schitterden. Telkens gingen er lichtjes an en uit terwijl ik doorliep.
Het bleek dat de wijngaard "huilde". Dat betekent dat de sapstroom al op gang was gekomen en nu deels uitvloeide op de snoeiwonden.
Door het tegenlicht schitterde deze vloeistof op het snijvlak als kleine spiegeltjes; een feeëriek gezicht!

Abrikozen

De abrikozen bloeien.
Gelukkig maar, want de zelfgemaakte abrikozenjam van afgelopen jaar was een succes en inmiddels zijn alle potjes leeg.
Over drie maanden hier dus terugkomen.

Dubbel glas

Het was bar koud het afgelopen weekend.
Het kwik daalde niet lager dan -1,5°C, echter een felle noordenwind met de snelheid van 50km/h maakte van de gevoelstemperatuur -12°C.
Binnen stond de haard te stampen en in de woonkamer vrat de kachel met grote honger een flinke hoeveelheid hout.
Tijd om de isolatie eens aan te pakken.
Van de twintig ramen in mijn huis zijn er slechts een viertal voorzien van dubbel glas. De vorige eigenaar heeft een aantal oude houten vensterramen laten vervangen door, de hier veel toegepaste, plastic ramen met dubbel glas, met geïntegreerde rolluiken.
Een gemiddelde fransman vindt dat reuze praktisch en mooi, maar ik verafschuw het.
In Nederland was mijn woning voorzien van voorzetramen om zo de orginele ramen te sparen.
Zoiets wilde ik hier ook toepassen, maar ik kon geen leverancier vinden. Mijn huisschilder uit Hoenderloo heb ik gevraagd een offerte te maken.
Daarvoor heeft hij behoorlijk de tijd genomen. Zoveel tijd dat ik ondertussen een leverancier vond die mij dubbel glas kon leveren dat geplaatst kon worden in de bestaande houten ramen.
Vandaag heb ik drie kamers kunnen voorzien van zulke ramen.
Ik ben heel tevreden met het resultaat.
Jammer dat ik nu nog met vier van die plastic monsters zit.

Vrijdag

Het is vrijdag en de werkweek zit er weer op.
Voor alle werkenden: lekker uitrusten dit weekend!

Vraag 200

Maandag

Op maandagmorgen denk ik nog vaak dat vandaag de week begon, de werkweek wel te verstaan.
Een prettige gedachte ondanks het prettige werk; niets hoeft, niets moet.
Alhoewel......
Natuurlijk zijn er behoeften die bevredigd moeten worden.
Natuurlijk is er brood dat moet gekocht, de kachel moet gevuld, de hond uitgelaten, maar toch ....
Enfin voor al die mensen die wél moeten en op maandagmorgen de reis naar hun werk maken, heb ik dit filmpje geplaatst.

Vraag 199

Paardenvlees

Ik heb een tijdje in de wijk Klarendal in Arnhem gewoond, dichtbij de windmolen De Kroon en dus ook dichtbij de paardenslager Ernste.
Door deze slager leerde ik de smaak van paarden- en veulenvlees kennen en waarderen.
"Vlees met een naam," zei de slager eens tegen mij. Immers de meeste paarden hebben een naam gehad voordat zij veranderden in naamloos vlees.
In die tijd was er een zeer bekende draver, genaamd Hairos II.
Een paar dagen nadat dit paard van het toneel was verdwenen vroeg slager Ernste aan mij: "Trek in een lekker stukje Hairos?"
"Nou slager, doet u mij er maar deux!"
En dan nu die drukte over het gerommel van vleeshandelaren.
Ik weet dat er mensen zijn die zelfs geen blik hondenvoer zouden kopen als daarop vermeld zou staan dat dit voer paard bevat.
Voor mij is zoiets sentimentele flauwe kul.
Moeten paarden worden begraven of zelfs gecremeerd als ze door de hoeven gaan?
Bij Soest is een bejaardenhuis voor deze edele dieren, prima, maar ergens bereikt elke gekte een grens.
Zelf heb ik altijd het idee dat paarden minder met groeihormonen, antibiotica, etc. zijn volgespoten en dat hun leven heel wat beweeglijker is geweest dat dat van het meeste slachtvee en dat maakt het uiterst consumabel voor een carnivoor.
Doe mij nog maar een veulenbiefstukje.
Hier in Frankrijk is dat in bijna elke supermarkt verkrijgbaar!
Het meest idiote van al dit gerommel met vlees, met als enig doel om meer geld binnen te halen, is dat er nu prima, uitstekend paardenvlees, dat verwerkt is lasagnes, uit de schappen wordt gehaald om te worden vernietigd enkel omdat het niet juist op de verpakking staat vermeld.
Dat vind ik nu echt schandalig!

Bye bye bad

Bijna 150 kg weegt de badkuip.
Ik heb er in de afgelopen maanden wat mee heen en weer gezeuld door de badkamer.
Wel tien keer heb ik dat ding verplaatst voor ik hem vandaag het huis uit moest zien te krijgen.
Onmogelijk om op te tillen, dus met veel moeite het bad in vier stukken geslepen en naar de vuilnisplaats vervoerd.
Hè, hè, einde van het tijdperk "afbraak" nu kan eindelijk de opbouw beginnen.
Dat is te zeggen als de leveranciers hun afspraken na komen!

Bijen en Bayer

Citaat: Den Haag, 16 januari 2012 - Na een jarenlange discussie over de oorzaken van bijensterfte concludeert ook de Europese Voedsel- en Warenautoriteit dat neonicotinoïden, een zeer giftig landbouwbeschermingsmiddel, een acuut en ernstig gevaar zijn voor de gezonheid vcan bijen.

Het zal nooit een grote liefde worden tussen het chemieconcern Bayer en de bijen.

De laatste tijd word ik bestookt met mails over het sterven van de honingbij. 

Met name wordt de beschuldigende vinger naar Bayer gewezen en word ik opgeroepen om een petitie tegen de bijenmoord te ondertekenen.

Wie dat tevens wil doen, ga je gang, keus genoeg:

http://petities.nl/petitie/stop-de-bijensterfte

http://honingbijen.wordpress.com/actuele-situatie-actie-stop-bijensterfte/

http://www.ogm-abeille.org/?lang=fr

http://www.greenpeace.org/switzerland/fr/agir/grore/protegeons-abeilles/

http://www.sauvonslesabeilles.com/spip.php?rubrique18

http://www.pollinis.org/petitions/petition_201210.php

https://www.openpetition.de/petition/online/hilfe-fuer-die-honigbiene-nein-zum-bienensterben

http://www.unaf-apiculture.info/

http://www.avaaz.org/de/bayer_save_the_bees/

Bayer reageert hierop door aan te geven dat er nog te weinig over bijen bekend is om bepaalde chemicaliën uit de productie te nemen en vraagt de inwoners van Duitsland om een stukje grond in te zaaien met "Apis Vitalis" zodat er door de gehele Bondsrepubliek bijenweiden ontstaan. Als voormalig imker juich ik zo'n initiatief van harte toe toe, maar ik vind het tevens een beetje een schaamlap voor zo'n groot concern. 

Op de site over deze "Bayer Garten" valt te lezen hoe groot de totale  oppervlakte van deze bijenweiden is. Bayer heeft een schaamlap met de lachwekkende grootte van nog geen drie voetbalvelden!

Ik had wel iets groters verwacht en gehoopt ....... ACTIE!

Iris

Blij met alles wat bloeit.

Zo aan het einde van de winter, die hier overigens niet zoveel voorstelt, kijk ik uit naar de eerste bloemen.

Het valt mij op dat ik inmiddels de omgeving zo goed ken dat ik precies de plekken terug vind waar ik vorig jaar de eerstelingen vond.

Niets bijzonders te melden, maar het levert wel mooie plaatjes op.

Dood vogeltje

Vanmorgen zat er in de klimroos (die nog steeds in bloei staat) voor het eetkamerraam een bonte vliegenvanger, al prachtig in zomerkleed.
Door hem moest ik denken aan het roodborstje dat zich in Nederland dagelijks vanuit het keukenraam liet bewonderen. Grappig hoe in het voorjaar de wintergast op dezelfde dag verdween als zijn collega trekvogel uit het Zuiden was aangekomen. Daardoor leek het alsof er jarenlang hetzelfde vogeltje voor het raam zat.
Na de koffie maakte ik een wandeling met Tanna en een beetje beduusd bekeken we het dode roodborstje aan de voet van de kerktoren.
Komt dat nou omdat ik aan hem dacht?
Ik voelde mij er een beetje schuldig door.

Ochtend

Dat de morgenstond goud in de mond heeft mag bekend zijn, echter ik betrap mij erop dat ik daar tegenwoordig weinig van mee krijg.
Ik blijf vaker wat langer liggen.
De wetenschap dat mijn hond wacht om door mij uitgelaten te worden, is de stok die mij uiteindelijk uit bed jaagt.
Door alle gebouwvak (?) worden nu links en recht allerlei pijntjes in mijn botten gevoeld en jagen mij vroeger uit bed.
Dat schept wel de gelegenheid om weer wat vaker van zonsopgangen te genieten.

Vraag 198

Werk in uitvoering

Dat ik op dit moment nauwelijks blog heeft zo z'n redenen.
Ik leef nu het leven van een bouwvakker, maar dan wel van tien bouwvakkers tegelijk: sloper, elektricien, metselaar, handlanger, loodgieter, tegelzetter, schilder, glaszetter.
Ik ben de badkamer aan het renoveren.
Dat betekent volledige sloop (ooit een gietijzeren badkuip verplaatst?) en afvoeren van tegelwanden, bidet, wastafel, vloer.
Vervolgens moet er iets nieuws opgebouwd worden.
Elke muur is een verrassing; komen er rotswanden te voorschijn of een prutserig voorzetwandje?
Dat laatste is te prefereren in verband met het infrezen van  leidingen.
Enfin, het meeste werk is nu gedaan, de vloer geëgaliseerd,  water- en elektriciteitsleidingen aangelegd, dubbel glas geplaatst, afvoer vernieuwd en nu is het wachten op de levering van de tegels.
Deze waren begin januari besteld en zouden op 2 februari klaar liggen.
Op 1 februari kwam er een telefoontje met het bericht dat er een "petit delai" was van veertien dagen.
Over zulke dingen winden de mensen zich hier niet op onder het motto: "C'est le midi!"

Vraag 197

Museumbezoek

Vloer van een  plateeloven uit ca. 200 na Chr.

In de Romeinse tijd was de streek rondom Narbonne een belangrijk gebied voor de productie van wijn.
Narbonne was toen de grootste stad van alle de Romeinse gewesten en een balangrijke uitvoerhavan van wijn.
Al die wijn moest verpakt worden en daaarvoor diende de amfoor.
In het wijngebied van Narbonne was dus ook een bloeiende productie van amforen.
Nabij Salleles d'Aude was zo'n productieplaats en hier zijn archologische opgravingen verricht en is een museum, gewijd aan de de pottenbakkerij gevestigd.
Vandaag (her-) bezocht ik dit museum genaamd Amphoralis.
Toevallig werd er vandaag een film vertoond over de opgravingen van een Romeinse villa in Narbonne.
De archeoloog en de producent waren hierbij aanwezig.
Mevrouw L. en ik genoten van dit museumbezoek en namen ons voor om, net zoals we in Nederland gewend waren, vaker op zondag een museumpje te pikken.
Eens kijken of we ons daaraan gaan houden.

Vraag 196

Lentebode

Uit Holland komen berichten over sneeuw en ijs en de bijbehorende pret, jaloersmakend.
Het lijkt mij heerlijk om de noren weer eens onder te binden en weg te schaatsen over een knerpend zwarte ijsvloer.
Maar ik ben niet in Holland, ik wandel in Zuid-Frankrijk.
Ik heb zin in iets lente-achtigs.
Zou de eerste amandelbloesem er al zijn?
Als dat zo is, dan moet dat op Mont Plo zijn, daar vond ik altijd de eerste bloei.
Onderweg naar boven declameer ik voor mijzelf het gedicht "Winter" van Guido Gazelle en maak er af en toe een paar schaatspassen bij:

Glad en wijd ligt het ijs
In een veeg wit en grijs
En de lucht, tastbre kou,
Is gestolpt onder blauw.
En mijn schaats met een kras
Als een schot onder glas
Trekt een veervormig spoor
Van mijn voet uit te loor.
Ik scheer scheef op het vlak
Langs een donkerblauw wak,
Na een sprong voor een scheur
Als een koord, schiet ik voort
Op het staal en ik duik
In de wind en gebruik
Elke spier, die geniet
Als ik suis langs het riet.

Boven gekomen kan ik genieten van de eerste bloempjes!

Dakdoublet

Ik herinner mij de wandspreuk "Het is geen man die niet roken kan."

Duidelijk een reclametekst uit een tijd waarin nog zorgeloos gerookt kon worden.

Jongens van twaalf jaar werden overgehaald om met roken te beginnen, anders hoorde je er helemaal niet bij. Astma of verkoudheid werd het best bestreden met een Dr. Dushkind. Zelfs voor de drogisterij stond een fietsenrek met reclame voor dit sigarettenmerk.

Hier in Frankrijk hangt waarschijnlijk een andere spreuk aan de muur; "Het is geen man die niet jagen kan."

Elke dag klinken er schoten uit het veld. 

De hagel is bedoeld voor patrijs of zwijn (hier bejaagd met brenneke's). 

Ik ken mensen die in de jachttijd uit wandelen gaan gekleed met een signaalvest!

Zo erg is het niet met mij.

Ik ga er van uit dat de schoten niet voor mij of mijn hond zijn bestemd, daarnaast; risico's horen bij het leven!

Vandaag werd er wel heel heftig gejaagd, het ene na het andere doublet was te horen.

Ik kon mij niet voorstellen dat het mogelijk was om zoveel patrijzen achter elkaar te knallen.

Ik liep in de richting van de schoten.

Wat bleek, naast het kerkhof bouwt de kantonnier van het dorp zijn nieuwe woning. Nu werden de dakspanten vastgespijkerd met een halfautomatisch stuk gereedschap, poef, poef , dan een pauze, poef, poef .....

Weer een nieuw woord: dakdoubletten!

Vraag 195

Sneeuwvrij

Zuid-Frankrijk heeft nu ook een witte hoed.
Gisteren begon het in de namiddag te sneeuwen.
Dikke vlokken vormden een laag sneeuw die kraakt onder je voeten.
Voor de noordeling niets bijzonders, maar hier zo uitzonderlijk dat de kinderen in het dorp vandaag sneeuwvrij hebben!

Franse homofobie

Uit alle hoeken van het land waren ze naar Parijs gekomen om deel te nemen aan de manifestatie tegen het homohuwelijk dat op 29 januari in de Senaat zal worden behandeld. De politie schat het aantal deelnemers op 340.000. Dat is behoorlijk zou ik zeggen.
Hoe komt het dat in dit land, ruim 10 jaar nadat het homohuwelijk in Nederland gelegaliseerd werd, zoveel mensen te hoop lopen tegen dit wetsvoorstel.
Het heeft voornamelijk te maken met het aan het huwelijk verbonden recht ook een gezin te mogen stichten.
De paus heeft zich al danig over de homoseksuelen uitgelaten en ik al meerdere male over hem. Het voorstellingsvermogen aangaande sex, binnen de katholieke kerk, is behoorlijk beperkt, alhoewel meerdere individuele priesters op dat gebied zelf  hun horizon hebben verbreed. Zoals Wim Kan ooit in een oudejaarsconference zei, wie het spel niet speelt, moet zich niet met de spelregels bemoeien! 
Hoewel de kerken in dit land behoorlijk zijn leeggelopen beschouwen veel Fransen zich nog steeds katholiek. In mijn dorp kerken zes mensen, maar een uitvaart gaat altijd via een stampvolle kerk!
Die oproep tot verzet tegen het homohuwelijk door de kerk, zal veel Fransen over de streep hebben getrokken om deel te nemen aan het protest.
Daarnaast heeft Frankrijk nog steeds een zeer groot landelijk gebied met ontzettend veel zeer kleine gemeenten. Gemeentelijke herindeling is hier totaal onbekend. De tolerante ten opzichte van minderheden op het platteland is duidelijk minder dan in stedelijke gebieden.
Geen wonder dat in het zo verstedelijkte Nederland als eerste land ter wereld het homohuwelijk wettelijk geregelde.
Ik zag het met plaatsvervangende schaamte, zoveel mensen die het geluk van enkelingen in de weg willen staan. Het steeds weer klinkende argument was, dat een kind zich enkel gelukkig en natuurlijk  kan ontwikkelen in een gezin dat door zijn vader en moeder is gevormd.
Nergens heb ik gehoord of gelezen dat kinderen uit homoseksuele gezinnen slechter af zijn. 
Wel heb ik hier in Frankrijk gehoord dat men tegen was, omdat de kinderen van een homopaar in hun dorp gepest zouden worden. Dat zegt dus niets over het geluk binnen het gezin, maar alles over de mentaliteit in het dorp; wil je als jood niet gediscrimineerd worden, dan moet je maar geen jood zijn!
Wat ook steeds klonk was dat het klassieke gezin, waarin het kind met liefde werd gemaakt en ontvangen, als ideaal moet worden gezien.
Ik stel mij voor dat er heel wat gezinnen zijn, waarin de kinderen het resultaat zijn van een verkrachting binnen het huwelijk of van een haastige wip. De helft van de in Frankrijk gesloten huwelijken loopt binnen twee jaar op de klippen.
Je kunt van het homohuwelijk denken wat je wilt, zeker is wel dat als zo'n echtpaar besluit kinderen te willen hebben, dat een zeer overdachte keuze is en tevens dat de uitvoering van deze keuze heel wat meer voeten in aarde heeft dan een heterowip!

Vraag 194

Vraag 193

2013

Oudjaar

Terug op mijn honk

Weer terug op mijn honk.
M'n hoofd is vol van de vele ontmoetingen.
Indringende gesprekken.
Familiebezoeken.
Mijn kleinkind voor het eerst een zwembad laten ervaren.
Van alles en allen weer afscheid moeten nemen.
Van sommigen een afscheid voor het leven.
Terug naar huis
Hier is alles vertrouwd.
Tanna was blij en vlooienvrij toen ik hem uit de kennel van Narbonne ophaalde.
Dorpelingen hadden mij gemist.
De afvalcontainers puilen uit van de verpakkingen van kerstcadeaux.
De zon schijnt alle dagen en het is nu 18 graden.
Ik ga maar eens een wandelingetje maken om mijn zinnen te verzetten.

Kerst

Vanavond is het Kerstavond, maar nu is er nog tijd voor een wandeling.
Met mevrouw L. wandel ik over de Bollenberg in de Elzas.
We passeren een kapelletje en zien in de verte de Beierse- en Zwitserse Alpen,  zelfs is de Mont Blanc  te herkennen.
De wereld is verstild en ook wij zwijgen, maar weten van elkaar dat wij allebei het afgelopen jaar overdenken.
Het is een jaar dat we voor het eerst van ons leven geheel samen vorm hebben kunnen geven.
Moe en tevreden dalen we af naar het dal en rijden naar ons hotel in Rimbach.
Van de plannen om naar de nachtmis in Thierenbach te gaan komt niets terecht.
In Rimbach luiden de klokken voor de Kerstmis, ik ga het dorp niet uit en kan te voet naar de kerk.
Wat een feestelijke Kerstavond.
Ik hoop dat iedereen op de wereld hetzelfde kan zeggen, in elk geval wens ik allen een vrolijk Kerstfeest!

Boem

Vraag 192

Tafelpraat

Ik zit aan tafel te dineren in gezelschap van leeftijdsgenoten.
Ik weet dat niemand daarvan zich ook maar in het minst iets heeft afgevraagd over de Vietnamoorlog, de vrijheidsstrijd van Angola, de fascistische regimes van Spanje, Portugal of Griekenland of wat voor onrecht ook in de wereld.
Dat geeft niet.

Iedereen leeft in de wereld die hij kan overzien. en hoe kleiner die wereld is, des te overzichtelijker zij blijkt te zijn.
Het moest hun goed gaan en het is hun beter gegaan.
Tafelgesprekken behoren onderhoudend en aangenaam te zijn is mij van huis uit geleerd.
Politiek en geld behoren aan tafel geen plaats te krijgen is mij van huis uit geleerd.
Maar aan deze tafel hield men zich niet aan deze goede gewoonte.
"Stukje grond gekocht voor €200.000 dat inmiddels €1.200.000 doet. Leuk hè?"
"Vakantie hoeft niet duur te zijn. Mijn woning laatst geruild met iemand uit het centrum van Parijs.
Geweldig, zeven slaapkamers, de kinderen verdronken in het speelgoed, geen cent gekost. Leuk hè?"
"Dat Depardieu naar België is vertrokken om de Franse fiscus te ontvluchten was toch onvermijdelijk?"
"Rutte stelt toch helemaal niks voor, zoals hij zich door links liet inpakken..."
Ik hoor dit aan en verbaas mij over het onfatsoen.
"Ik heb geld dus ben ik iemand.
Als ik er meer van heb, dan ben ik meer.
Hoe meer ik ben, hoe holler ik word!"
De Grote Graaicultuur lijkt de rattenvanger van Hamelen wel,  overal volgelingen.
Mijn zwijgen viel op en om de feestvreugde niet te bederven plaatse ik wat passende opmerkingen die aansloten bij het gesprek en daarmee werd ik een farizeeër!
Ik gierde van binnen van het lachen.
Alles is dubbel!

Vraag 191

Vraag 190

Pauze

Vlooien

De honden in het dorp hebben vlooien.
Toen ik dat hoorde ging ik mijn eigen hond eens wat nader bekijken: verrek Tanna heeft vlooien!
Ondertussen heb ik al wat chemische middelen op het ongedierte losgelaten.
Echter deze vlooien hebben de overlevingsdrang van ehec-bacteriën.
Dus dagelijks gaat de vlooienkam over de hond en vang ik zo'n vlooitje of vijf.
Daarbij vraag ik mij af of dit nu haar vlooien zijn of dat zij dagelijks de beestjes van haar dorpse collega's mee naar binnen sleept.
Eind deze week vertrek ik voor twee weken naar Nederland en dan gaat Tanna naar het dierenhotel in Narbonne.
Goed voor haar taal.
Hopenlijk goed voor haar vlooien.
Ik hoop wel dat haar vlooien in het asiel smakelijkere honden vinden zodat ze er definitief van verlost wordt.

Verbouwing

Dat ziet er anders uit dan die violette jaren zestig tegeltjes à la Française.
Nooit verwacht dat ik zoveel verschillende ambachten in mijn vingers had.
Sloper, transporteur, steenhouwer, metselaar, tegelzetter, loodgieter, binnenhuisarchitect, etc.
Het ene gaat mij natuurlijk beter af dan het andere.
Het beste ben ik in het bedenken van wat er nu of later moet gebeuren.
Als ik nu de wanden van de badkamer bekijk, moet ik denken aan een kapsalon in Arnhem die er precies hetzelfde uitziet..
Zo'n afwerking wordt daar heel kinky gevonden.
Jammer dat mevrouw L. dat niet zo ervaart, anders was ik nu klaar met de verbouwing.

Infime