12 augustus 2018

Ik vertrek opnieuw

Vandaag begint dezelfde reis als op 2 augustus.
Andere vertrektijd, andere route.
Ik kan niet zeggen dat ik welgemoed in de auto stap maar het zal wel loslopen hoop ik.
Nog maar 1350km te gaan!

10 augustus 2018

Blij zijn dat je leeft

Als er een zin is die ik niet meer kan horen dan is dat wel: "Je mag blij zijn dat je nog leeft!"
Wanneer je zegt dat je net vijfduizend euro bent verloren, dan zal iedereen zeggen dat dat verschrikkelijk voor je is. Wanneer je van je paard valt en je ribben kneust krijg je te horen dat je te oud bent om nog uit rijden te gaan. Je dondert van de fiets en vol schaafwonden wordt  je van het asfalt geraapt. Ach arme man zal ik je naar het ziekenhuis brengen?
Allemaal cliché's waarvan "Je mag blij zijn dat je nog leeft!" wel de meest platte is.
Ik ben niet zomaar blij.
Alle dagen worden gevuld met gedoe en momenten van geluk, zo is mijn leven nu eenmaal.
Alleen een auto scoren binnen een paar dagen is niet mijn ding.
Toch staat 'ie inmiddels voor de deur.
Het kentekenbewijs is overgeschreven en bezorgd door de post.
Nu is het wachten op de groene kaart.
En dan is alles weer een beetje zoals het was.
Een beetje armer en misschien een beetje rijker.
Ik hoop vooral wat wijzer.

4 augustus 2018

Naar huis

Op de afgesproken tijd staat de taxi, die ons naar Besançon gaat brengen, voor de deur.
De chauffeur-eigenaar loodst ons via binnenwegen naar onze bestemming.
Hij is duidelijk trots op zijn geboortestreek en weet er veel over te vertellen.
Aan ons trekt een prachtig gevarieerd landschap voorbij.
We doorkruisen juweeltjes van dorpen en gehuchten waar de renovatiewoede van pleisterwerk en plastic rolluiken gelukkig afwezig is gebleven.
Het is even vakantie, anderhalf uur lang.
Nadat we de sleutels van een gloednieuwe Opel Mocca (jawel . . .geen grapje) in ontvangst hebben genomen, rijden we terug via de snelweg naar het noorden.
We gaan naar Montigny-le-Roi de plek waar we onze auto terug hopen te vinden om de resten van de bagage over te laden.
opname Google Earth
We passeren de plaats des onheils. 
Op het asfalt zijn nog duidelijk de slipsporen zichtbaar.
Het gat in het wildkerend raster is inmiddels met twee grote hekken voorlopig gedicht.
We schrikken van de plek.
Zo overzichtelijk, het landschap zo idyllisch, hoe kon ons dit gebeuren?
We vinden onze auto terug. Inmiddels staat hij niet meer in de eerste rij. Vele tientallen autowrakken zijn erbij gekomen, een trieste aanblik.
In de brandende zon laden we zwijgzaam de bagage over.
Nadat we de verklaring van overdracht hebben getekend, in de wetenschap dat de auto gesloopt wordt, beginnen we aan onze thuisreis.
In de avond stoppen we in Tournus.
Daar vinden we een prachtige, heerlijk gekoelde kamer.
Vanuit de tuindeuren kan ik direct het zwembad in.
Een diner onder een sterrenhemel.
Is dit het paradijs?

3 augustus 2018

Regeldag

De nacht was heet en slapeloos.
Het hoofd vol vragen en zoekend naar de antwoorden.
De dag wordt besteed aan telefonades met de verzekering.
Omdat er ontzettend veel vakantiegangers zijn, die ook iets moeten regelen met hun verzekering,
is er geen doorkomen aan.
We denken veel aan en praten veel over ons ongeluk.
Ondertussen gaan de telefonische pogingen om in contact te komen met de verzekering gestaag door,
evenals het oplopen van de temperatuur.
Om twee uur is het niet meer uit te houden op onze kamer. 
Tijd voor een kleine siësta.
De enige plek die zich hiervoor leent leek mij de kathedraal Saint-Mammès in het centrum van de stad.
De kerk geeft weinig verkoeling en de contemplentatie ging ook niet de goede kant op.
Terug naar het zweethok.
Laat in de middag lukt het mij om de verzekering te bereiken. Door de gekte aan vakantieverkeer op de weg (het is het weekend van chassé-croissé) komt de hulp maar moeilijk op gang.
Er wordt een huurauto voor 24 uur aangeboden om thuis te kunnen komen. 
Ik geef aan dat dat geen kleintje moet zijn omdat wij vrij veel bagage bij ons hebben. Tevens vertel ik dat 24 uur onvoldoende tijd is om thuis te komen, in verband met die verkeersgekte en omdat ik alleen moet chaufferen.
Hier is gelukkig begrip voor; we krijgen een grotere huurauto en mogen die 48 uren gebruiken. 
Er is echter een maar, die auto staat in Besançon: 200 kilometer verderop.
Onze hotelkamer kijkt uit op de Rue Diderot. We zitten in het centrum van de mooiste vestingstad van Frankrijk. Veel renaissance-huizen uit dikke blokken natuursteen opgetrokken.  
De hitte van de dag, 39°C, is in de stenen gekropen en daardoor blijft de nacht even heet als de dag.
Onze laatste nacht in Langres wordt daardoor een heel lange.

2 augustus 2018

We leven nog


Vanmorgen vertrokken.
Op weg naar Nederland om vakantie te vieren.
Geen zorgen en geen moeten en vooral eens het hoofd proberen leeg te maken.
Echter tussen vertrek en aankomst moet een lange weg worden afgelegd.
Je verwacht altijd dat alles goed gaat.
De wereld staat op z'n kop als het mis gaat.
Het ging mis en de wereld stond op z'n kop.
Precies tussen hier en daar, ter hoogte van Langres. zijn we van de snelweg geraakt.
En toen was het even heel stil. . . . .
Geen geraas van verkeer, alleen luisteren naar elkaars ademhaling. . . . .
Vragen of het goed gaat.
Om ons in de auto een ravage van kapotte en wanordelijke bagage.
Om de auto brokstukken van spatborden, flarden van autobanden, een smeulende uitlaat.
Even waren wij helemaal alleen op de wereld en helemaal van elkaar.
Toen kwamen er mensen:
De vrachtwagen chauffeurs uit de wagen die we nog maar kort daarvoor waren gepasseerd.
Verpleegsters uit een toevallig passerende privé-ambulance, politie, hulpverleners van de brandweer.
Iedereen even aardig en behulpzaam, maar wij raakten elkaar kwijt.
Mevr. L. verdween in de ambulance richting ziekenhuis en ik kon mee met de takelwagen die de auto was komen halen.
Om tien uur in de avond kon ik met mijn lief het ziekenhuis verlaten.
Een aardige zuster had voor ons een hotelkamer geregeld in het centrum van Langres.
Tussen vrolijke vakantiegangers door slopen wij naar onze schuilplaats.
Praktisch geen bagage bij ons, enkel de kleren die wij droegen.
Hoe gelukkig ben je als je nog leeft?
Gelukkig?
Eerder verdoofd zou ik zeggen. 

16 juli 2018

Rijbewijs


Ik citeer even het AD van 6 februari 2016:
De clichés blijken te kloppen: Franse ambtenaren werken minder en verdienen meer dan hun collega's in andere landen. Het begrip 'Franse ambtenaar' doet sommigen dromen en anderen gruwen. Het is iemand die met héél veel collega's héél weinig doet, daar goed voor betaald krijgt, en die lang op vakantie mag.
Dat zijn de clichés, en die blijken niet geheel bezijden de waarheid. De liberale Franse denktank IREF (Instituut voor Economische en Fiscaal Onderzoek) maakte een vergelijking met vijftien andere rijke landen die zijn aangesloten bij de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) en de conclusies zijn niet mals
Een kwart van de beroepsbevolking (25,7 procent) is in Frankrijk werkzaam als ambtenaar. Het overgrote deel is in vaste dienst én heeft een arbeidscontract voor het leven. Daarmee is het land recordhouder. Gemiddeld werkt in de OESO-lidstaten 15,5 procent als ambtenaar.
'Als Frankrijk zich naar dat gemiddelde zou voegen, zouden 1,6 miljoen Franse ambtenaren een andere baan moeten zoeken, wat een besparing van 48,4 miljard euro per jaar oplevert,' staat in het IREF-rapport.
De Fransen die bij de rijksoverheid, regionale overheden of overheidsdiensten werken, zitten 35,5 uur per week achter hun bureau. Dat is de kortste werkweek van alle vergelijkbare landen. Zelfs de Italiaanse ambtenaren (36 uur) en de Spaanse ambtenaren (37,5 uur) werken langer dan hun Franse collega's.
Het werk houdt ook eerder op in Frankrijk. De officiële pensioenleeftijd is 62 jaar, terwijl die in het onderzochte OESO-gebied gemiddeld 67 is. En de Franse ambtenaar wordt ook nog (iets) beter betaald dan in het buitenland. Alleen onderwijspersoneel in Frankrijk is slechter af dan leraren elders.
Die situatie is niet vol te houden, zegt directeur Nicolas Lecaussin van het liberale IREF. Het Franse ambtenarenapparaat is te duur, terwijl het land al kampt met een enorme staatsschuld.
'De regering probeert te bezuinigen en in zo'n situatie is het onvoorstelbaar ons archaïsche systeem van overheidsfunctionarissen niet ook aan te pakken,' aldus het rapport.
Tot zover dit citaat.
Op 25 januari j.l. heb ik een Frans rijbewijs aangevraagd omdat mijn Nederlandse rijbewijs op 19 juli verloopt. 
Het bemachtigen van een rijbewijs alhier blijkt een behoorlijk do-it-yourself-gedoe. Formulieren, akten, foto’s, bewijsmateriaal dat ik nog leef  en de rekening van de elektriciteits-leverancier die moet aantonen dat ik woon waar ik woon heb ik aangeleverd.
Vervolgens een half jaar radiostilte. 
Vorige week een brief gestuurd naar de instantie met de noodkreet dat ik weldra niet meer mag chaufferen.
Vanmorgen, op het moment dat ik nogmaals bezig was om via de mailbox het ambtenarenapparaat aan te sporen mijn 
dossier in behandeling te nemen, viel de begeerde brief op de mat. 
Tot  12 maart volgend jaar moet ik het stellen met een voorlopig rijbewijs, zijnde een flodderig A4-tje. Het artikel uit het AD bewijst wellicht: hoe meer ambtenaren, hoe minder productief het overheidsapparaat functioneert. 
Het wachten heeft 172 dagen geduurd!
Ik ben benieuwd hoeveel dagen het gaat nog duren tot de dag waarop ik mijn nieuwe rijbewijs in mijn bezit heb.

6 juli 2018

We have a lift-off

In de gril in de bijkeuken draait een stuk vlees.
Bovenop deze gril heb ik een blikje Campinggas gezet.
Gedachteloos en onzorgvuldig.
Na enige minuten klinkt er een enorme knal door het huis, gerinkel en geluid van vallend gruis en houtsplinters.
Verward kijken mevrouw L. en ik elkaar aan. Wat is er aan de hand?
Was dit binnen of buiten?
In de bijkeuken wordt het ons direct duidelijk, een geslaagde lancering van het blikje gas.
Het heeft een forse deuk in de bovenkant van de gril geslagen, die als lanceerplatform heeft gediend.
Recht daar boven is een keurig rond gat in het kalkplafond geslagen.
Uiteindelijk is de schade te overzien en herstelbaar.
We hebben met dit voorval weer een hoop geleerd.
Bijvoorbeeld dat een vol blikje gas in een oogwenk veranderen kan in een projectiel.