11 december 2017

Lichtjes in donkere dagen

Tijdens uitstapjes en vakanties worden in de bezochte steden en dorpen vaak de kerkhoven en kerken ook als toeristische attractie gezien.
Hoe slechter onderhouden het kerkhof is, hoe ruïneuzer de kerk, hoe meer deze plaatsen op mijn waardering kunnen rekenen.
Bemoste en scheefgezakte zerken onder breed uitgegroeide bomen, kerken waarbinnen zijbeuken zijn afgezet met rood-wit lint in verband met neerstortend pleisterwerk, staan hoog op mijn lijst van plaatsen waarvoor een stuk omrijden vaak de moeite loont.
Altijd is er wel een plekje te vinden waar iemand een brandend lichtje heeft achtergelaten.
Zo'n lichtje wordt dan ook meestal door mij, met achterlating van wat muntstukjes, als souvenir meegenomen..
Inmiddels heeft deze gewoonte geleid tot een flinke collectie en nu is het tijd voor een opruiming; december is immers dé tijd voor wat extra licht!

26 november 2017

Zondagmorgen

Het is zondag.
Uit de radio klinkt OVT waar ik deze keer niet naar luister,
maar ik herschik de boeken in mijn bibliotheek.
Het zijn meer dan tweeduizend titels waar ik mijn ogen langs laat dwalen.
Ik sorteer thema's zo goed mogelijk bijeen en op alfabet.
Ik zoek naar boeken die ik weg kan doen.
Boeken die hun plaats zullen geven aan titels die op de grond staan gestapeld,
in afwachting van een plek op een plank.
Regelmatig talm ik met een boek.
Heb ik dit eerder gelezen, is het waard te bewaren, om ooit te herlezen, is het een naslagwerk dat niet door Google vervangen wordt?
De titel Edelman-Bedelman, gedichten van Michel van der Plas, valt open bij:

EEN DROOM

Ik droomde deze nacht een nieuwe droom:
dat ik ontwaakte voor de kathedraal
waar, aan de gevel boven het portaal,
een vogel nestelde in een stenen boom.

Adam en Eva stonden met de vrucht
onder de takken; maar de vogel floot,
tegen zijn graf in, tegen zijn eigen dood,
en roekeloos als op een vrije vlucht.

Ik ben niet wakker. Het is nog geen dag ,
maar ik wil denken aan die droom, ik wil
geloven dat ik ervan leven mag,
morgen misschien, eenmaal als ik lag stil
stil gelegen heb in uw toereikendheid,
onze Vader die in de hemel zijt.

Een mooi gedicht, overdenk ik
en geef het boek een nieuwe plaats.

16 november 2017

Nationalisme

Op de NL televisie zag ik onlangs een uitzending waarin een scene voorkwam van een groep mensen die het Wilhelmus zongen.
Daarbij viel mij op dat minsten een derde van deze vaderlanders tijdens niet allen gingen staan, maar ook hun rechterhand op het hart hadden geplaatst.
Ik behoor nog tot de generatie die op de lagere school het Wilhelmus moesten leren. Tijdens die lagere schooltijd werden wij geacht op het marktplein een aubade te brengen aan de commissaris van de koningin en daarbij ontbrak het Wilhelmus niet.  Ik heb de tekst dus geleerd maar die is mij niet beklijfd.; behalve flarden  tekst kan ik het niet vlotjes meezingen.
Geeft niet, want ik kan mij geen enkele gelegenheid herinneren waarbij ik het volkslied mee had moeten zingen.
Het gaat mij dus om die nieuwe malle Amerikaanse gewoonte om met de hand op het hart mee te blèren.
Wat is dat voor nieuwigheid?
Heb ik iets gemist?
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Op voorspraak van een christelijk partijtje (neen, deze keer niet de LPF) staat er nu een Nederlandse vlag in de tweede kamer.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Ter vergroting van het nationale gevoel moet het Wilhelmus onderwezen en geleerd worden op school.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Dus laten we meteen de rest invoeren: 's morgen een gebed voor de staat.
In elke schoolklas de nationale driekleur.
Niet meer vlaggen op een nationale feestdag, nee, op elke dag en wel door iedereen.
Neem daar nog bij dat er een soort van (vrijwillige) sociale dienstplicht komt en het is een rijtje geworden waarvan ik denk: het gaat om meer nationalisme.
En meer nationalisme heeft nooit tot iets goeds geleid!

13 november 2017

Pijntje

Het steekt allemaal niet meer zo in elkaar als het zou moeten.
De scanner onthulde mij de waarheid dat de oude dag zich met gebreken openbaart.
Evengoed heb ik tot nu toe zonder het syndroom van PHPD (pijntje hier, pijntje daar) kunnen leven.
Nu ben ik echter een halte gepasseerd die mij vertelt dat ik iets zuiniger op mijn eigen machientje moet zijn.
Hoewel ik mij de pijn van de eerste dagen niet meer voor de geest kan halen ben ik nog steeds niet zonder een zeurende rug.
Niet echt pijnlijk met een grote P, maar voldoende om mij langdurig uit de slaap te houden.
De beste medicijn is de gedachte: Alles gaat voorbij!

30 oktober 2017

Gevloerd

Plat lig ik op de vloer.
Een tegelvloer is mijn bed.
Tien dagen, tien nachten.
Mijn uitzicht is een plafond.
Het is mijn projectiescherm.
Hersenspinsels worden er, aangemoedigd door morfine, op verbeeld.
Het begon op 21 oktober.
Een vage pijn onderin mijn rug.
Pijn verandert in een gevoel dat zich niet meer laat verwoorden.
Op maandagmorgen bracht een ambulance mij naar het ziekenhuis in Narbonne.
Hoeveel pijn heeft u op de schaal van 1 tot 10?
Maak er maar elf van!
Thuis weer plat.
Niets zo fijn als plat op mijn rug.
Op tegels.
Veel pillen doen veel.
Pillen maken mij beter.
Nu weet ik al niet meer hoe erg het een paar dagen geleden was.
Morgen zal het dus beter zijn.
Later lig ik weer op een bed en vergeet ik hoe dit was.
De pijn zal ik wel vergeten,
Maar ik hoop dat ik mijn visioenen op het plafond zal blijven zien.

7 oktober 2017

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!